یازده کارگردان از یازده کشور جهان، هر کدام یک فیلم کوتاه یازده دقیقه‌ای درباره رویدادهای ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ ارائه می‌دهند: یک معلم روستا در ایران تلاش می‌کند به دانش‌آموزان خردسالش توضیح دهد چه اتفاقی افتاده است؛ بچه‌های شهری در بورکینافاسو فکر می‌کنند اسامه بن لادن را دیده‌اند؛ یک زن ناشنوای فرانسوی در منهتن نامه‌ای برای خداحافظی با مردی می‌نویسد که صبح همان روز برای کار به مرکز تجارت جهانی رفته بود؛ یک شیلیایی سالوادور آلنده را به یاد می‌آورد؛ حوادث مرگ‌های دیگری را تداعی می‌کنند؛ مادری چیزی فراتر از مرگ پسرش را تحمل می‌کند. لحن‌ها و مکان‌ها متفاوت است. بیشتر آن‌ها درباره کنار آمدن با رویدادهای آن روز است، اما حداقل یکی از آن‌ها بیننده را با تراژدی و مرگ روبرو می‌کند.

از ۴۰ کارگردان بین‌المللی خواسته شد تا با استفاده از دستگاه سینماتوگراف اصلی که توسط برادران لومیر اختراع شده بود، تحت شرایطی مشابه با سال ۱۸۹۵ یک فیلم کوتاه بسازند. سه قانون وجود داشت: ۱. فیلم نباید بیشتر از ۵۲ ثانیه باشد، ۲. هیچ صدای همگام‌سازی‌شده‌ای مجاز نبود، و ۳. نباید بیشتر از سه برداشت انجام می‌شد.

ساگا پس از غیبتی طولانی به روستای خود بازمی‌گردد و متوجه می‌شود که پدرش، نوگما، یعنی نامزد او را برای خودش تصاحب کرده است. این دو که هنوز عاشق یکدیگرند، رابطه‌ای پنهانی را آغاز می‌کنند، هرچند که این کار در جامعه‌شان زنا با محارم تلقی می‌شود.

در یک روستای کوچک آفریقایی، داستان روی بیلا متمرکز است؛ پسربچه‌ای ده ساله که با پیرزنی به نام سانا دوست می‌شود. همه اهالی روستا سانا را جادوگر صدا می‌زنند، اما بیلا او را یابا (مادربزرگ) می‌نامد. وقتی نوپوکو، دخترعموی بیلا، بیمار می‌شود، این داروی گیاهی سانا است که جان او را نجات می‌دهد.